نوروز امسال برايم متفاوت است. سال هاي گذشته اتاقي بود و خوابگاهي همراه با هفت سيني كوچك و دوستاني كه از همه جاي دنيا (ايران، هند، كره، ويتنام، ايتاليا، آمريكا، برزيل، سريلانكا، تاجيكستان، چين، فرانسه و ....) جمع بودند. كنار هم مي نشستيم و عكس مي انداختيم. ساعت اتاق هايمان را در آن روز با ايران تنظيم مي كرديم و منتظر مي شديم تا ثانيه شمار به جايي كه بايد، برسد. آن وقت لبخند توي چهره مان پخش مي شد و سال جديد را به هم تبريك مي گفتيم. تحويل سال نو در جايي كه پدر، مادر كنارت نباشند كمي غريب است و بي لطف. انگار در كنار آنان است كه نوروز معنا پيدا مي كند.

شايد براي همين است كه شلوغي خيابان، پياده رو ها، مغازه ها و حتي ترافيك اين روزها را دوست دارم. دوست دارم جزئي از اين شلوغي باشم. پا به خيابان بگذارم گل سنبل، سبزه، سمنو و شيريني بخرم و سفره امسال را  بچينم، به مادر و پدرم نگاه كنم و آرزو كنم كه اي كاش بيشتر از اين پير نشوند.

به اين سال ها نگاه مي كنم. سال هايي كه عيد را از پاي تلفن به آنان تبريك می گفتم و خوشحالم كه امسال را در كنارشان هستم. در كنار دوستانم  و تمام كساني كه دوستشان دارم.

                                          بهار بر همه شما مبارك

روز جهاني زن بر همه زنان مبارک

 HAPPY 8th OF MARCH 

نگاهي به مركز گذري کاهش اعتیاد زنان (DIC) - خانه خورشيد

خورشيد هايي كه نور ندارند

چاپ شده در روزنامه اعتماد
چهارشنبه- ۸ اسفند ۱۳۸۶