فكر كردن به اين چراها باعث شد تا به ياد بياورم كه پيش از اين ادوارد سعيد در كتاب «شرق شناسي» اش به آن اشاره كرده بود. او كه خود فيلسوف و متفكري عرب زبان بود و در جامعه اي غربي رشد كرده بود توانسته بود با نقد و تحليل داستان ها و سفرنامه هاي غربيان به شرق به اين نكته برسد كه  تصويري كه غربيان از شرق نشان مي دهند مملو از تاريكي و محروميت است. او با الهام از تحليل گفتمان میشل فوكو به قدرت و دانش اشاره مي كند و مي گويد چون قدرت در دست غربيان است بنابراين چيزي كه ارائه مي دهد عين حقيقت تلقي مي شود و چيزي كه از شرق توسط غربيان به نمايش در مي آيد همان شرق غربي است. او مي گويد:« ملت هاي غربي به مجرد آنکه در صحنه ظاهر مي شوند نشانه هايي از قابليت هاي خويش را به معرض نمايش مي گذارند.»1

. . .