صدای اعتراض با جنایت

پس از ناپدید شدن کودکی 6 ماهه از مهدکودک، پلیس به سراغ پسرک هشت ساله ای رفت که پیرمردی او را در حال کندن زمین دیده بود. در همان پرسش و پاسخ های اولیه بود که به پسرک هشت ساله شک کردند. او ترسیده بود و حرفهای ضد نقیض می زد و خیلی زود به همه چیز اعتراف کرد. گفته بود:"آن زن بچه اش را به مهد کودک آورد. بچه خواب بود، اما بعد از مدتی بیدار شد و با صدای بلند گریه کرد، صدای گریه بچه اذیتم می کرد و عصبانی شده بودم برای همین دستم را روی دهانش گذاشتم تا ساکت شود اما وقتی صدایش قطع شد فهمیدم مرده برای همین او را همانجا توی حیاط خاکش کردم."  غیر از این درهمان روز پسرک هشت ساله اعتراف کرد که در سال گذشته خواهر 8 ماهه و پسرخاله 6 ماهه خود را نیز خفه کرده است. این در حالی بود که هیچ کدام از اعضای خانواده اش نمی دانستند چه اتفاقی برای کودکان مرده افتاده است. فردای آن روز در تاریخ 12 خرداد  سال 2007، خبر اول رسانه های هند ماجرای این قتل ها بود. آنان از دستگیری یک قاتل هشت ساله خبر می دادند که دست به قتل های زنجیره ای زده بود. با انتشار این اخبار بود که صدای اعتراض کمیته دفاع از حقوق کودکان هند (NCPCR) به گوش رسید. زیرا رسانه ها بر خلاف قانون کشور عمل کرده بودند و عکس، نام و حتی مشخصات خانوادگی کودک را اعلام کرده بودند. در حالی که مطابق قانون هند، کودک و یا نوجوان زیر سن 18 سال، اگر مرتکب قتل شود (عمدی یا غیرعمدی)، مجازات آن همانند افراد بزرگسال نیست. کودک مجرم به زندان مخصوص افراد زیر 18 سال فرستاده می شود، تا به سن قانونی یعنی 18 سال برسد و در نهایت با توجه به میزان جرمی که انجام داده، به پرداخت جریمه نقدی محکوم می شود. و از سال 1986 عهدنامه دفاع از حقوق نوجوان در هندوستان نیز (Juvenile Justice Act) به طور رسمی، با درج آن در قانون اساسی هند، این قانون را به رسمیت شناخته است. به عقیده آنان دلایل زیادی برای وقوع جنایت توسط یک کودک و یا نوجوان وجود دارد. برای نمونه: عمل جنایت می تواند عکس العملی ناشی از آزار روانی و یا فیزیکی کودک باشد، و یا کودک مجرم در محیط خشنی قرار داشته و بارها شاهد رفتارهای خشونت آمیز بوده و در نهایت بر اثر فشار شرایط روحی و عاطفی دست به جنایت زده است. و در نهایت جنایت توسط کودک یا نوجوان زمانی رخ می دهد که او شناختی بر اعمال خود نداشته و حتی نمی داند چرا دست به این عمل زده و عواقبش چیست. برای همین حکم قطعی برای کودک و یا نوجوان مجرم پس از بررسی تمامی این جوانب صادر می شود. این در حالی است که در برخی از کشورها نظیر تایوان، ژاپن و کره شمالی سن نوجوانی را زیر 20 سال می دانند.

چه بسا باید به این کودکان و نوجوانانی که ناخواسته به سوی سیاه کردن آینده خود گام بر می دارند توجه بیشتری کرد. گویی آنها با خشونت خواسته و یا ناخواسته ای که مرتکب می شوند، می خواهند صدای اعتراضشان را به گوش همه برسانند و این صدا در هر جای دنیا، حتی کشور ما نیز وجود دارد.  آیا ما می شنویم؟

چاپ شده در روزنامه اعتماد
دوشنبه ۱۱ خرداد ۱۳۸۸
 

در همین صفحه نگاه کنید به :
یادداشت های  "کشور هفتاد و دو ملت"در روزنامه اعتماد